مواد اولیه نوشابه

نوشته شده توسط | تاریخ ۱۳۹۱/۰۷/۱۰ | نظرات بدون دیدگاه | بازدید 5,138

مواد اولیه نوشابه اختصاصی سایت صنعت – ها آشامیدنی های فوق العاده محبوبی هستند که در درجه اول از ، قند و چاشنی ها تشکیل شده اند. تقریبا ۲۰۰ ملت از خوردن های گازدار و شیرین با مصرف سالیانه بیش از ۳۴ میلیارد گالن لذت می برند. ها آشامیدنی محبوب آمریکایی ها هستند که ۲۵% از بازار کل آشامیدنی ها را در دست دارند. در اوایل دهه ۱۹۹۰ مصرف سرانه ها در ایالات متحده ۴۹ گالن بود که ۱۵ گالن بیشتر از محبوب ترین آشامیدنی بعدی یعنی آب بود.

ریشه ها به زمان باستان برمی گردد. دو هزار سال قبل یونانی ها و رومی ها ارزش دارویی آب معدنی را شناختند و برای آرامش دوش می گرفتند و روشی بود که تا به امروز ادامه یافته است. در اواخر دهه ۱۷۰۰ اروپایی ها و آمریکایی ها شروع به نوشیدن آب معدنی گازدار کردند چرا که به خاطر خواص درمانی شان مشهور بودند. حق امتیاز اولین آب معدنی ساخته شده در ایالات متحده در سال ۱۸۰۹ ثبت شد که به آن هم گفته می شده است و دارای آب، بیکربنات سدیم مخلوط با اسید بوده است که به آن گاز افزوده می شد. داروسازان در آمریکا و اروپا هزاران عنصر را آزمایش کردند و آرزو داشتند که درمان های جدیدی را برای بیماریهای مختلف بیابند. هم اکنون از بعضی های مزه دار به عنوان مواد نیروبخش و مقوی مغز یاد می شود که  برای درمان سردردها، خماری ها و دردهای عصبی به کار می روند.

داروسازان به چشمه تجهیز شده بودند که دارویی را تولید کردند  که به زودی در جلسات عادی برای جمعیت های محلی قرار داده شدند. با طعمی که داشتند نه تنها به خاطر مزایای دارویی که داشتند محبوب شدند بلکه برای طراوات بخشیدن به کار می روند. این بازار تا دهه ۱۸۳۰ گسترش یافت تا زمانی که اولین بار در بطری های شیشه ای فروخته شدند. پر کردن و در گذاشتن برای مایع گازدار در ظروف فرآیند مشکلی تا سال ۱۸۵۰ بود زمانی که ماشین پر کردن و چوب پنبه گذاشتن بطور موفقیت آمیزی طراحی شد. اصطلاح پاپ  از اوایل دهه ۱۸۶۰ منشا گرفته است که صدای پاپی که می داد به خاطر فرار گاز از گازداری بود که باز شده بود.

مزه های جدید در بازار بطور ثابت ظاهر می شد. بعضی از مزه های محبوب تر زنجبیل، آبجوی ریشه، لیمو و سایر طعم دهنده های میوه بودند. در اوایل دهه ۱۸۸۰ داروسازان محرک های قوی را برای افزودن به آزمایش کردند که شامل میوه های شیرین کولا و برگ های کوکا بودند. آنها از کارگران سرخپوست بولیویایی الهام گرفتند کسانی که برگ های کوکا را برای رفع خستگی می جویدند. کارگران آفریقایی تبار نیز دانه های کولا را به عنوان یک محرک می جویدند. در سال ۱۸۸۶ یک داروساز آتلانتایی، جان پمبرتون، گامی مهم برای ترکیب کوکا با کولا برداشت و بنابراین آن چیزی را ایجاد کرد که مشهورترین نوشیدنی جهان یعنی کوکا کولا ( Coca-Cola) شد. این آشامیدنی با عنوان ماده ای طراوات بخش و همچنین درمانی تبلیغ می شد: French  Wine Cola محرک نیروبخش و عصبی ایده آل. چند سال بعد داروساز دیگری به نام کالب بردهام کولا (Pepsi Cola) را در کالیفرنیای شمالی خلق کرد. گرچه این نام از پپسین مشتق شده بود اسیدی که برای هضم غذاها به کار می رفت روی داشتن خواص درمانی این آشامیدنی دیگر تبلیغی نمی کرد. در اوایل قرن بیستم، بیشتر شرکت های کولا روی تبلیغ جنبه های طراوت بخش و تازگی نوشیدنی خود تمرکز کرده بودند.

آشامیدنی های گازدار با طعم و مزه محبوبیتی دست و پا کرده بودند و کارخانجات دست و پا می زدند تا نام مناسبی را برای نوشیدنی ها خود انتخاب کنند. بعضی افراد نام آب مرمر (marble water)، آب شربت (Syrup water) و آب گاز دارشده (aerated water) را انتخاب کرده بودند ولی جذاب ترین نام به هر حال (Soft drink) بود.

تا دهه ۱۸۹۰ نوشابه ها بطور دستی تولید می شدند که بطری ها بطور جدا پر شده و بسته بندی شوند. در طول دو دهه بعدی ماشین آلات اتوماتیک بطور عمده بهره وری کارخانجات نوشابه ها را بهبود دادند. احتمالا مهم ترین توسعه در فناوری در بطری ریختن با اختراع کلاه تاجی (crown cap) در سال ۱۸۲۹ بود که این دستگاه برای ۷۰ سال دوام آورد.

ظهور وسایل موتوردار باعث رشد بیشتر صنعت نوشابه سازی شد. ماشین های وندینگ (vending) نوشابه ها را در ظرف هایشان قرار می دادند. در اواخر دهه ۱۹۵۰، قوطی های نوشیدنی آلومینیومی معرفی شدند. بطری های پلاستیکی سبک وزن و مقاوم به شکستن در دهه ۱۹۷۰ مورد استفاده قرار گرفت اما تا سال ۱۹۹۱ طول کشید تا صنعت نوشابه سازی از PET پلاستیکی در مقیاسی وسیع استفاده شد.

تولیدکنندگان نوشابه به سرعت ترجیح مشتریان پاسخ داده اند. در سال ۱۹۶۲ کولایی با ویژگی رژیم غذایی در واکنش به مدی که درباره لاغری خانم ها پیش آمده بود معرفی شد. در دهه ۱۹۸۰ نگرانی های رو به رشدی درباره سلامتی ایجاد شد که منتهی به تولید نوشابه هایی بدون کافئین و با سدیم اندک کردند.

تا ۹۴درصد از نوشابه را تشکیل می دهد. دی اکسید کربن بطور ویژه ای به آشامیدنی و همچنین نگهدارنده ملایمی افزوده می شود. دی اکسید کربن گاز بطور منحصربفرد مناسب برای نوشابه ها هستند چون خنثی، غیرسمی و نسبتا ارزان قیمت هستند و به آسانی تبدیل به مایع می شوند.

عنصر اصلی دوم  قند است که ۷ تا ۱۲ درصد نوشابه را می سازد. در دو نوع مایع و خشک استفاده می شود قند بر شیرینی می افزاید و احساسی که فرد در دهان خود احساس می کند تقویت می کند و یک جز مهمی برای لذت مشتری از نوشابه است. قند همچنین باعث تعادل بین مزه ها و اسیدها می شود.

نوشابه های بدون قند از کمبود قند در طول جنگ جهانی دوم منشا گرفته اند. تولیدکنندگان نوشابه به سمت شیرین کننده های قوی رو آوردند که بطور عمده ساخارین بودند که البته در مرحله ای در حدود دهه ۱۹۷۰ از دور خارج شد موقعی که به عنوان سرطانزایی بالقوه شناخته شدند. قندهای دیگری بطور موفقیت آمیزتری معرفی شدند که بطور ویژه آسپارتام یا نوتراسوییت بودند که بطور گسترده ای در طی دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ برای نوشابه هایی دارای رژیم غذایی استفاده می شدند. به خاطر بعضی شیرین کننده های قوی که احساس اولیه و ثانویه قند را ایجاد نمی کردند و اغلب با قند و شیرین کننده ها و طعم های دیگر بود برای بهبود نوشیدنی بهبود دادند.

مزه کلی نوشابه بستگی به ترکیب متعادلی از شیرین کننده ها، ترش مزگی و اسیدیته (pH) دارد. اسیدها به عقبه مزه، یک نوع طعم تیزی را می افزایند و تجربه رفع تشنگی را با تحریک بزاق تجربه می کنند. معمول ترین اسید در نوشابه ها اسید سیتریک است که طعم لیمویی دارد. اسیدها همچنین درجه pH را کاهش می دهند و بطور ملایم از آشامیدنی حفاظت می کند.

میزان های بسیار کم افزودنی های دیگر طعم، مزه دهانی، عطر و ظاهرنوشیدنی را افزایش می دهند. دامنه بی پایانی از مزه هستند. آنها ممکن است طبیعی باشند، که شکل مشابه شیمیایی (به لحاظ شیمیایی سنتز شده اند) یا مصنوعی ( که به لحاظ شیمیایی در مزه طبیعی وجود ندارند). امولسیون ها به نوشابه ها افزوده می شوند. امولسیون ها معمولا مخلوط هایی از مایع ها هستند که بطور کلی ناسازگار هستند. آنها دارای عناصر آب محور هستند مانند صمغ ها، پکتین ها و نگهدارنده ها و مایع های براساس روغن مانند طعم دهنده ها، رنگ ها و مواد وزن دهنده هستند. ساپونین ها شکل کف آلود نوشابه ها را افزایش می دهند.

برای ممانعت از رشد میکروارگانیسم ها و جلوگیری از خراب شدن آن، نگاهدارنده هایی به نوشابه ها افزوده می شوند. آنتی اکسیدان هایی نظیر BHA و آسکوربیک اسید مزه و طعم را حفظ می کند. در شروع دهه ۱۹۸۰، تولیدکنندگان نوشابه در واکنش به نگرانی های رو به افزون در مورد سلامتی در عموم افزودنی های طبیعی را انتخاب کردند.

ناخالصی ها در آب از طریق فرآیند انعقاد، فیلتراسیون و کلریناسیون حذف شده اند. انعقاد مستلزم مخلوط کردن توده ای در آب است تا ذرات معلق را جذب کنند. آب سپس از طریق فیلتر شنی ریخته می شوند تا ذرات ریز را حذف کنند. برای استریلیزه آب، میزان کمی کلرین به آب افزوده می شود و از فیلتر می گذرد.

مواد اولیه نوشابه

منبع: سایت صنعت www.sanat.me

 

مواد اولیه نوشابه

 

برای دریافت آخرین مطالب سایت صنعت، ایمیل خود را وارد نمائید:

    

ما امانت دار ایمیل شما خواهیم بود.

 

نظرات

پاسخ دهید